बिहानको झिसमिसे उज्यालो भर्खरै धरतीमा फैलिँदै थियो। आकाशमा बाक्ला बादलका धर्साहरू थिए। मौसमले पानी पर्न सक्ने सङ्केत गरिरहेको थियो। वरिपरि अझै बिहानको शीतलता थियो। तर, श्री सिद्धिमङ्गल माध्यमिक विद्यालय, महालक्ष्मी–६, ललितपुरको वातावरण भने बिहानैदेखि अर्कै उत्साह र उमङ्गले भरिइसकेको थियो।
विद्यालय परिसरमा मधुर सङ्गीतको धुन गुञ्जिरहेको थियो। कार्यक्रमका लागि सजाइएको विद्यालय परिसर बिस्तारै विद्यार्थी, शिक्षक, अभिभावक तथा अतिथिहरूले भरिँदै थियो। कोही नयाँ साथीहरूसँग परिचित हुँदै थिए, कोही पुराना साथीहरूसँग रमाउँदै थिए। कतिपय विद्यार्थीहरू आजको विशेष दिनलाई सम्झनलायक बनाउन मोबाइलका क्यामेरामा ती सुन्दर क्षणहरू कैद गर्न व्यस्त थिए। अनुहारमा उत्साह थियो, आँखामा कौतूहल थियो र मनमा नयाँ यात्राको उमङ्ग।
२०८३ साल श्रावण २४ गते आइतबारको त्यो बिहानी केवल एउटा कार्यक्रमको सुरुवात थिएन; यो १५१ जना नवआगन्तुक विद्यार्थी भाइबहिनीहरूको नयाँ शैक्षिक यात्राको पहिलो औपचारिक अध्याय थियो।
बादलले आकाश ढाक्दै थिए, तर विद्यालय परिसरमा भने उत्साहको घाम लागेको थियो।
कक्षा ११ मा नयाँ भर्ना भएका विद्यार्थीहरूलाई विद्यालय परिवारमा औपचारिक रूपमा स्वागत गर्न आयोजित यो कार्यक्रम विगत वर्षहरूदेखि कायम रहँदै आएको सुन्दर परम्पराको निरन्तरता थियो। विद्यालयको एउटा पुस्ताले आफ्नो विद्यालय जीवनको अन्तिम चरणतिर अघि बढ्दै गर्दा अर्को नयाँ पुस्तालाई आत्मीयतापूर्वक स्वागत गर्ने यो परम्परा आफैंमा विशेष र भावनात्मक छ।
कक्षा १२ का विद्यार्थीहरूका लागि आफ्ना नयाँ
भाइबहिनीहरूलाई स्वागत गर्नु केवल एउटा औपचारिकता थिएन। उनीहरूले केही समयअघि आफू पनि यस्तै गरी नयाँ वातावरणमा प्रवेश गरेको सम्झिरहेका थिए। आज आफूले पाएको स्वागतको आत्मीयता नयाँ पुस्तालाई हस्तान्तरण गर्ने दिन थियो। त्यसैले स्वागतमा औपचारिकताभन्दा बढी अपनत्व थियो, कार्यक्रममा प्रस्तुतिभन्दा बढी भावना थियो र हरेक मुस्कानभित्र विद्यालयप्रतिको आत्मीयता झल्किरहेको थियो।
कार्यक्रम अघि बढ्दै जाँदा मौसम अझै अनिश्चित थियो। आकाशमा बादल मडारिइरहेका थिए। बीच–बीचमा पानीका केही थोपा झर्लान् कि भन्ने आभास भइरहेको थियो। तर, “पानी पर्ला कि?” भन्ने मौसमको प्रश्नभन्दा “कार्यक्रम रोकिँदैन” भन्ने विद्यार्थीहरूको उत्साह बलियो थियो।
गीत रोकिएन। सङ्गीत रोकिएन। सांस्कृतिक प्रस्तुति रोकिएन। विद्यार्थीहरूको हाँसो र ताली पनि रोकिएन। बरु, बादलले ढाकेको आकाशमुनि गुञ्जिएका गीतका धुनहरूले वातावरणलाई अझ विशेष बनाउँदै लगे।
विद्यालयको प्राङ्गणमा एकपछि अर्को गर्दै सङ्गीतका स्वरहरू गुञ्जिन थाले। आमन्त्रित ख्यातिप्राप्त लोक तथा दोहोरी गायकद्वय सागर गुरुङ र भावना अर्यालका साङ्गीतिक प्रस्तुतिले कार्यक्रमको रौनकलाई अझ माथि उठायो। विद्यालयका कक्षाकोठा र प्राङ्गणमा गुञ्जिएका लोक तथा दोहोरीका मिठा धुनसँगै विद्यार्थीहरू झुमिरहेका थिए, ताली बजाइरहेका थिए र कार्यक्रमको भरपूर आनन्द लिइरहेका थिए।
कहिले कलाकारका गीतमा तालीको गडगडाहट सुनिन्थ्यो, कहिले विद्यार्थीका सांस्कृतिक प्रस्तुतिमा उत्साहका स्वरहरू गुञ्जिन्थे। शिक्षक–शिक्षिकाका प्रस्तुति, कक्षा ११ तथा कक्षा १२ का विद्यार्थी भाइबहिनीहरूको नृत्य, गायन तथा विविध सांस्कृतिक प्रस्तुतिले कार्यक्रमलाई निरन्तर जीवन्त बनाइरह्यो।
कहिलेकाहीँ लाग्थ्यो—आकाशमा बादल होइन, विद्यालय परिसरमै उत्सवका रङहरू मडारिरहेका छन्। मौसमले वर्षाको सङ्केत गरे पनि विद्यालय परिसरमा भने गीत, सङ्गीत, हाँसो, ताली र उत्साहको वर्षाभइरहेको थियो।
यो केवल मनोरञ्जनको कार्यक्रम थिएन। यसभित्र एक पुस्ताले अर्को पुस्तालाई स्वागत गरेको आत्मीयता** थियो। नयाँ विद्यार्थीका लागि नयाँ विद्यालय, नयाँ साथी, नयाँ शिक्षक र नयाँ सम्भावनासँग जोडिने अवसर थियो। कक्षा १२ का विद्यार्थीका लागि भने आफ्नै विद्यालय जीवनको अन्तिम चरणमा प्रवेश गर्दै गर्दा आफूभन्दा जुनियर पुस्तासँग आत्मीय सम्बन्ध गाँस्ने सुन्दर अवसर थियो।
यसरी हेर्दा, त्यो दिन विद्यालयमा केवल १५१ जना विद्यार्थीको स्वागत भइरहेको थिएन; एउटा पुस्ताबाट अर्को पुस्तामा विद्यालयको संस्कार, संस्कृति, परम्परा र आत्मीयता हस्तान्तरण भइरहेको थियो।
विद्यालय व्यवस्थापन समितिका अध्यक्ष कृष्णकुमार महर्जनको अध्यक्षता तथा महालक्ष्मी नगरपालिका–६ का वडा अध्यक्ष **धर्म महर्जन**को प्रमुख आतिथ्यमा कार्यक्रम सम्पन्न भएको थियो।
कार्यक्रमलाई सम्बोधन गर्दै प्रमुख अतिथि धर्म महर्जनले विद्यार्थीको शैक्षिक यात्रामा विद्यालयले प्रदान गर्ने वातावरण र संस्कारको महत्वपूर्ण भूमिका रहने बताउँदै नवआगन्तुक विद्यार्थीहरूलाई मेहनत, अनुशासन र सकारात्मक सोचका साथ अघि बढ्न शुभकामना व्यक्त गर्नुभयो। उहाँले विद्यार्थीको प्रतिभा प्रस्फुटनका लागि पढाइसँगै अतिरिक्त क्रियाकलापलाई पनि निरन्तरता दिनुपर्नेमा जोड दिनुभयो।
त्यस्तै, विद्यालय व्यवस्थापन समितिका अध्यक्ष कृष्णकुमार महर्जनले नयाँ विद्यार्थीलाई विद्यालय परिवारमा स्वागत गर्नु विद्यालयको परम्परा र आत्मीयताको निरन्तरता भएको बताउँदै विद्यार्थीको सर्वाङ्गीण विकासलाई विद्यालय व्यवस्थापनले प्राथमिकतामा राखेको उल्लेख गर्नुभयो। उहाँले विद्यार्थीलाई गुणस्तरीय शिक्षा प्रदान गर्दै उनीहरूको प्रतिभा र क्षमता विकासका लागि विद्यालयले आवश्यक वातावरण निर्माण गर्दै जाने प्रतिबद्धता व्यक्त गर्नुभयो।
विद्यालयका प्रधानाध्यापक मीनबहादुर अछामीले स्वागत मन्तव्य व्यक्त गर्दै नवआगन्तुक विद्यार्थीहरूलाई विद्यालय परिवारको तर्फबाट हार्दिक बधाई तथा शुभकामना व्यक्त गर्नुभयो। साथै, कार्यक्रमलाई सफल बनाउन सक्रिय भूमिका निर्वाह गर्ने आयोजक कक्षा १२ लगायत सम्पूर्ण शिक्षक–कर्मचारी तथा सहयोगीहरूप्रति धन्यवाद व्यक्त गर्नुभयो।
विद्यालयका लागि विद्यार्थी केवल कक्षाकोठामा पढ्ने पात्र होइनन्; उनीहरू विद्यालयको पहिचान र भविष्यका आधार हुन्। यही भावनालाई आत्मसात् गर्दै सोही अवसरमा विद्यालयको शैक्षिक गुणस्तर तथा अतिरिक्त क्रियाकलापमा उत्कृष्ट योगदान पुर्याउने शिक्षक तथा विद्यार्थीहरूलाई सम्मान** समेत गरिएको थियो।
उत्कृष्टता हासिल गर्ने शिक्षक तथा विद्यार्थीलाई सम्मान गरिँदा कार्यक्रममा उपस्थित सबैका लागि त्यो क्षण प्रेरणादायी बन्यो। यसले नयाँ विद्यार्थीहरूलाई पनि मेहनत, अनुशासन, सिर्जनशीलता र निरन्तर प्रयासमार्फत आफूलाई अब्बल प्रमाणित गर्न सकिन्छ भन्ने सन्देश दिएको थियो।
दुई सत्रमा सञ्चालित कार्यक्रमको पहिलो तथा उद्घाटन सत्रको सञ्चालन बिहानी सत्रका संयोजक भरतमणि तिमिल्सिनाले गर्नुभएको थियो भने दोस्रो मनोरञ्जनात्मक सत्रको सञ्चालन कक्षा १२ का छात्राहरू अनुस्का वि.क. र कुशाङ नेपालीले गर्नुभएको थियो। कार्यक्रम सञ्चालनदेखि सांस्कृतिक प्रस्तुति, व्यवस्थापन तथा अन्य विविध जिम्मेवारीमा विद्यार्थीहरूले देखाएको सक्रियता आफैंमा प्रशंसनीय थियो।
बिहानीको झिसमिसेबाट सुरु भएको त्यो दिन विस्तारै उज्यालिँदै गयो। बिहानको शीतलता क्रमशः हराउँदै गयो। आकाशमा बादलहरू अझै थिए, तर विद्यालय परिसरमा भने उत्साह निरन्तर बढिरहेको थियो। गीतहरू गुञ्जिए, तालीहरू बजिरहे, विद्यार्थीहरू रमाइरहे र नयाँ सम्बन्धहरू जोडिँदै गए।
अन्ततः त्यो दिन एउटा सुन्दर सम्झना बनेर रह्यो। नयाँ विद्यार्थीका लागि स्वागतको सम्झना,
कक्षा १२ का विद्यार्थीका लागि आत्मीयताको सम्झना,
शिक्षकहरूका लागि आफ्ना विद्यार्थीहरूको प्रतिभा हेर्ने अवसर,
र विद्यालयका लागि आफ्नो परम्परा, संस्कृति, प्रतिभा र पुस्तान्तरणलाई एकै ठाउँमा जोडेको अविस्मरणीय दिन।
सायद वर्षौँपछि यी १५१ जना विद्यार्थीहरूले आफ्नो विद्यालय जीवन सम्झँदा धेरै कुरा बिर्सनेछन्। तर, कुनै दिन बादल लागेको त्यो बिहानी, विद्यालय परिसरमा गुञ्जिएको मिठो सङ्गीत, साथीहरूको हाँसो, कलाकारका गीत, आफ्ना अगाडि उभिएर स्वागत गर्ने कक्षा १२ का दाइदिदीहरू र पहिलोपटक विद्यालय परिवारको सदस्य बनेको त्यो अनुभूति भने पक्कै पनि स्मृतिको कुनै कुनामा जीवित रहनेछ।
किनकि केही दिनहरू क्यालेन्डरमा मात्र आउँछन् र जान्छन्,
तर केही दिनहरू स्मृतिमा बस्नका लागि आउँछन्। श्रावण २४ गतेको त्यो दिन पनि त्यस्तै एउटा दिन थियो बादलमुनि उज्यालो बोकेर आएको,
सङ्गीतसँगै आत्मीयता बोकेको,
र १५१ नयाँ सपनाहरूलाई विद्यालयको आँगनमा स्वागत गर्दै अघि बढेको एउटा सुन्दर दिन।
